Cuan á nina chicota s’acotoló l’entrepán puyó esbolastriando á la branca más altera de l’árbol y se posó á bier chugar á la resta de ninos en os esbarizaculos y bandiadors.
As lais son feitas ta crebar-las, sigan umanas u naturals. A nina chicota lo aprendió ascape. Tendrá una bida más goyosa, lo tiengo esclatero. Ella tamién, qué rialleta. Fa goyo mirar-se-la dende ista branca.
Boi á cambear d’árbol, que estoi que bi ha millor ambiesta dende ixe de debán.
Como un ansia chigán a chen s’arrozega ento o más fundo d’a pancha de l’alifán en a boca de metro d’a carrera Asalto. L’orache no alcompaña ta cosa, pero ta ir á treballar menos encara. Qué l’imos á fer; por goyo no treballa dengún, sino en cuenta de treballar siete oras feríanos nueu, u onze. Digo yo. No pas?
En fin, Serafín, lo que bi’n ha, u lo que nos pertoca; no’n sé, á yo no me dixón trigar. Ubro un libro y agafau á o reposamáns m’eslampo bolando por a finestra que no bi’n ha. Quinze menutos como quinze muxóns y “siguién ature Gara Delizias”, á dar-le á o tema; á escontar as oras que’n quedan dica ixa cuasi libertá d’as cuatro d’a tardi…
Juan Carlos Sanromán Blesa dentró en o ristorán italián de sulero, parez, mesas y posiellos de fusta disposau á esclatar minchando. Demando a carta entera: totas as ensaladas, una pizza de cada traza y una serbilla de pasta diferén ta cada suco. Le quitón a primer botella de Lambrusco y as tres primers ensaladas y las acotoló en un parpaguiar. “Isto ba á estar de collón, pero de collón!”, se pensaba o pobrichón. Lo que Juan Carlos no sabeba yera que, antis de prener a dezisión de esclatar minchando, dios eba dezidito que l’infarto zelebral plegaría antis de que l’esen meso debán as primers serbillas de pasta.
a) O destín ye escrito pero dengún no sabe an.
b) L’azar ye o menador d’a nuestra bida. Prou flesible, pero á la fin prene as dezisións.
A caxeta ye de fusta, pulida y enzerada, con una seisfuellas foradada á noballa. En ella alzo manullos de pelo, remeranza d’os míos trunfos en l’aimor: royo de Alejandra, en clase de seteno; negro, de Susana, de l’insti; soro, se Silbia, un estíu en Pandicosa; blanco d’a cocha d’os míos tíos, Boira y pardo de Lena, a mai d’a mía filla.
- Fa muito que ye pasau?
- Cual o bentitrés u o trenta?
- O trenta.
- No guaire, pero rai, o trenta pasa cada zinco menutos.
- Grazias. Estoi que no me baga.
- Cosa. Allora tasi.
- Ba á estar que sí.
A milorcha roya, narancha y berda aturó un tasi, puyó ascape y marchó. Estaría aprezisada.
Nunca más he tornau á fablar con milorchas. He prebau, pero no contestan.
Quedabanos ta crebar platos, beires, pichellas, baxiella en cheneral. Bi ha chen que se droga ta matar l’estrés, chuga á o tenis, escala, malfurria en as maquinas, abatana á la suya parella, puya y baxa mons, gomeca, chila, ba á o terapeuta. Nusatros crebabanos platos. Nunca no mancaban, tenebanos cambras plenas, corredors, escaleras. Dica que nos embargón o zentro por un problema de manca de bosaduras. Dende allora me drogo, chugo á pilota, foi puenting, malfurrio en o bingo, maltrato á o mío mesache, boi á o terapeuta y, de raso, encara que bella begada me relaxe en casa con bel beire u bel poziello, soi menos goyoso.
Ana, a nina conzietera, marchó fendo una gambada ta la botiga d’animals ta mercar un collar con cascabillo ta o suyo mixín Biernes. Tornó ta casa con dos panteras negras, un coyote, dos lións, un tigre, tres chaguars, un loro gris, un zorz y dos amebas. Cuan i plegó, los guisó de tres trazas diferéns y fazió una fiesta.
Nos feba goyo esfrazar-nos ta salir de borina os sabados, encara que a ocasión no lo merexese, encara que no se zilebrase pon. Nos feba goyo esfrazar-nos y creyer-nos o esfraz, prener o rol y chugar á estar lo que no yeranos.
Febanos caus de semana monograficos: toz de can, toz de presentador d’o telediario, toz de berdura… Dica o diya que nos esfrazemos toz de zagaletas chobens. Paco yera repolida. Prenzipiemos chugando y güei somos parella estable.
L’unico triste ye que dixemos d’esfrazar-nos os caus de semana.
Ta o sabado de nueis yo goso lebar bestíus achustaus y a Paco le fan más goyo as faldas curtas.
(puedes leyer ista falordieta en castellán en Mundo du, mira-te os enrastres. Pochóns á toz. Ya i soi atra begada.)
De maitíns, Choan, posau en o suyo leito, rezién rebellau, prexina chirafas: chirafas dulzas de largas pestañas acucutando por a finestra d’a suya cambra. Diz que ixo le fa onra ta pintar-se-ne a rialleta y prenzipiar o diya con o piet correuto que, seguntes ta qui, á tamás d’o costumbre, puede estar o cucho. Blinca ta o sulero y s’enfila pando enta l’escusau á remontar os güellos de dezaga d’os parpagos apegaus, con as chirafas briláns penchadas de l’esmo como d’un bandiador; troba la toballa á man dreita y s’ixuca la cara ta trobar-se con a suya güellada en o mirallo, con as golleras moradas y a rialleta de debuxo animau. Respira fundo y esnabesa o mirallo ta ir á treballar dillá d’os marguíns d’a reyalidá d’a resta d’a chen.
Lugo plegará l’enfermero con as primers pindolas d’o maitín y tornará o suenio cuasi baruca, a rotina d’o diya zaga diya que fa tiempos dixó d’endurar o suyo chicot tozuelo. Dica que plegue ixe inte Choan adugará la boira ta lebar á os mixíns ta escuela y a suya bida en tendrá un sentíu.
Buen diya choan buen diya mora chisla azul miércoles pruna basilia ache lluna negri silvi nicoleta yera
Cuan salié d’a UCI dimpués de güeito diyas en coma en primeras no fablaba. O mío tozuelo feba o suyo papel alto u baxo, talmén más suenio que de cutio, cosa más. Ana y a resta no sabeban güaire, que m’eba saliu d’a carretera cuan tornaba de fer clase en albalate, que yera de nueis y que yera de dar que m’ese adormiu una miqueta, chusto lo que caleba ta continar dreito en una curba á man cucha. No fablaba por ixo, ta no crebar a normaildá y bier l’azidén como cualsiquier atro azidén. Un más dentre os zinco que bi ha á la semana en a prebinzia de teruel (encara yera en o trampo de teruel, yera termino monezipal d’albalate, no pas de lezera). O caso yera que a nuei de l’azidén, cuan plegaba de salir d’albalate, estaría la meya ta las onze, biyé á o canto d’a carretera una choliba en o guldrón, que no se mobeba mica pero yera de piet. Ature l’auto y m’amané á la choliba. Como no bieba pon remero que fazié ta zaga l’auto ta aprofeitar a luz d’os faros. A choliba me se miraba fito-fito con güellos de choliba, grans y foscos. pensé en lebar-la ta un zentro de remontadura d’abes que bi ha en l’alfranca, porque yera esclatero que l’animal no yera bien de tot. La replegué y la posé en o posiento d’o copiloto, redolié l’auto y me posé en o de yo. Salié atra begada ta debán, endrezera zaragoza, madalena, cortesías, o mío leito. Lebaba zinco menutos adugando cuan a choliba fablo. Fablo con boz grau, panda, cuasi de biello, con azento lezerino “Paece quaun s’ha quedau buena noche”. Remero mirar-me-la y trobar-me os suyos güellos en ringlera con os míos. Dimpués d’ixo, no remero güaire más, son de ferralla, un trucazo en o tozuelo, silenzio. Me boi á atribir. Me soi atribindo. Lo foi, amenisto saber-ne:
- Bi eba una choliba en l’auto?. Sabez?.- Me se miran toz fito-fito, güellos de choliba, encara no eba ubierto a boca, me preguntaban y no respondeba, dica agora. Me xorronté. Me metié á plorar. Ana tamién ploró. Pensaba que yera barrenau, que no tornaría á estar yo. Yo lo teneba esclatero.