Si os cucos fablasen…

10/5/2005

As brancas

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 5:42 pm

Cuan á nina chicota s’acotoló l’entrepán puyó esbolastriando á la branca más altera de l’árbol y se posó á bier chugar á la resta de ninos en os esbarizaculos y bandiadors.

As lais son feitas ta crebar-las, sigan umanas u naturals. A nina chicota lo aprendió ascape. Tendrá una bida más goyosa, lo tiengo esclatero. Ella tamién, qué rialleta. Fa goyo mirar-se-la dende ista branca.

Boi á cambear d’árbol, que estoi que bi ha millor ambiesta dende ixe de debán.

7/27/2005

Reflesión cutiana

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 7:49 pm

Como un ansia chigán a chen s’arrozega ento o más fundo d’a pancha de l’alifán en a boca de metro d’a carrera Asalto. L’orache no alcompaña ta cosa, pero ta ir á treballar menos encara. Qué l’imos á fer; por goyo no treballa dengún, sino en cuenta de treballar siete oras feríanos nueu, u onze. Digo yo. No pas?
En fin, Serafín, lo que bi’n ha, u lo que nos pertoca; no’n sé, á yo no me dixón trigar. Ubro un libro y agafau á o reposamáns m’eslampo bolando por a finestra que no bi’n ha. Quinze menutos como quinze muxóns y “siguién ature Gara Delizias”, á dar-le á o tema; á escontar as oras que’n quedan dica ixa cuasi libertá d’as cuatro d’a tardi…

4/18/2005

Esclatar minchando

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 9:32 pm

Juan Carlos Sanromán Blesa dentró en o ristorán italián de sulero, parez, mesas y posiellos de fusta disposau á esclatar minchando. Demando a carta entera: totas as ensaladas, una pizza de cada traza y una serbilla de pasta diferén ta cada suco. Le quitón a primer botella de Lambrusco y as tres primers ensaladas y las acotoló en un parpaguiar. “Isto ba á estar de collón, pero de collón!”, se pensaba o pobrichón. Lo que Juan Carlos no sabeba yera que, antis de prener a dezisión de esclatar minchando, dios eba dezidito que l’infarto zelebral plegaría antis de que l’esen meso debán as primers serbillas de pasta.
a) O destín ye escrito pero dengún no sabe an.
b) L’azar ye o menador d’a nuestra bida. Prou flesible, pero á la fin prene as dezisións.

4/13/2005

A caxeta

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 1:04 am

A caxeta ye de fusta, pulida y enzerada, con una seisfuellas foradada á noballa. En ella alzo manullos de pelo, remeranza d’os míos trunfos en l’aimor: royo de Alejandra, en clase de seteno; negro, de Susana, de l’insti; soro, se Silbia, un estíu en Pandicosa; blanco d’a cocha d’os míos tíos, Boira y pardo de Lena, a mai d’a mía filla.

4/4/2005

Asperando á o trenta

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 5:06 pm

- Fa muito que ye pasau?
- Cual o bentitrés u o trenta?
- O trenta.
- No guaire, pero rai, o trenta pasa cada zinco menutos.
- Grazias. Estoi que no me baga.
- Cosa. Allora tasi.
- Ba á estar que sí.
A milorcha roya, narancha y berda aturó un tasi, puyó ascape y marchó. Estaría aprezisada.
Nunca más he tornau á fablar con milorchas. He prebau, pero no contestan.

3/15/2005

Crebar platos

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 8:26 pm

Quedabanos ta crebar platos, beires, pichellas, baxiella en cheneral. Bi ha chen que se droga ta matar l’estrés, chuga á o tenis, escala, malfurria en as maquinas, abatana á la suya parella, puya y baxa mons, gomeca, chila, ba á o terapeuta. Nusatros crebabanos platos. Nunca no mancaban, tenebanos cambras plenas, corredors, escaleras. Dica que nos embargón o zentro por un problema de manca de bosaduras. Dende allora me drogo, chugo á pilota, foi puenting, malfurrio en o bingo, maltrato á o mío mesache, boi á o terapeuta y, de raso, encara que bella begada me relaxe en casa con bel beire u bel poziello, soi menos goyoso.

12/3/2004

Ana, a nina conzietera

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 2:14 pm

Ana, a nina conzietera, marchó fendo una gambada ta la botiga d’animals ta mercar un collar con cascabillo ta o suyo mixín Biernes. Tornó ta casa con dos panteras negras, un coyote, dos lións, un tigre, tres chaguars, un loro gris, un zorz y dos amebas. Cuan i plegó, los guisó de tres trazas diferéns y fazió una fiesta.

11/23/2004

Esfrazes

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 5:59 pm

Nos feba goyo esfrazar-nos ta salir de borina os sabados, encara que a ocasión no lo merexese, encara que no se zilebrase pon. Nos feba goyo esfrazar-nos y creyer-nos o esfraz, prener o rol y chugar á estar lo que no yeranos.
Febanos caus de semana monograficos: toz de can, toz de presentador d’o telediario, toz de berdura… Dica o diya que nos esfrazemos toz de zagaletas chobens. Paco yera repolida. Prenzipiemos chugando y güei somos parella estable.
L’unico triste ye que dixemos d’esfrazar-nos os caus de semana.
Ta o sabado de nueis yo goso lebar bestíus achustaus y a Paco le fan más goyo as faldas curtas.

(puedes leyer ista falordieta en castellán en Mundo du, mira-te os enrastres. Pochóns á toz. Ya i soi atra begada.)

9/28/2004

O sentíu d’a bida

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 7:11 pm

De maitíns, Choan, posau en o suyo leito, rezién rebellau, prexina chirafas: chirafas dulzas de largas pestañas acucutando por a finestra d’a suya cambra. Diz que ixo le fa onra ta pintar-se-ne a rialleta y prenzipiar o diya con o piet correuto que, seguntes ta qui, á tamás d’o costumbre, puede estar o cucho. Blinca ta o sulero y s’enfila pando enta l’escusau á remontar os güellos de dezaga d’os parpagos apegaus, con as chirafas briláns penchadas de l’esmo como d’un bandiador; troba la toballa á man dreita y s’ixuca la cara ta trobar-se con a suya güellada en o mirallo, con as golleras moradas y a rialleta de debuxo animau. Respira fundo y esnabesa o mirallo ta ir á treballar dillá d’os marguíns d’a reyalidá d’a resta d’a chen.
Lugo plegará l’enfermero con as primers pindolas d’o maitín y tornará o suenio cuasi baruca, a rotina d’o diya zaga diya que fa tiempos dixó d’endurar o suyo chicot tozuelo. Dica que plegue ixe inte Choan adugará la boira ta lebar á os mixíns ta escuela y a suya bida en tendrá un sentíu.
Buen diya choan buen diya mora chisla azul miércoles pruna basilia ache lluna negri silvi nicoleta yera

8/31/2004

A choliba

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 12:51 am

Cuan salié d’a UCI dimpués de güeito diyas en coma en primeras no fablaba. O mío tozuelo feba o suyo papel alto u baxo, talmén más suenio que de cutio, cosa más. Ana y a resta no sabeban güaire, que m’eba saliu d’a carretera cuan tornaba de fer clase en albalate, que yera de nueis y que yera de dar que m’ese adormiu una miqueta, chusto lo que caleba ta continar dreito en una curba á man cucha. No fablaba por ixo, ta no crebar a normaildá y bier l’azidén como cualsiquier atro azidén. Un más dentre os zinco que bi ha á la semana en a prebinzia de teruel (encara yera en o trampo de teruel, yera termino monezipal d’albalate, no pas de lezera). O caso yera que a nuei de l’azidén, cuan plegaba de salir d’albalate, estaría la meya ta las onze, biyé á o canto d’a carretera una choliba en o guldrón, que no se mobeba mica pero yera de piet. Ature l’auto y m’amané á la choliba. Como no bieba pon remero que fazié ta zaga l’auto ta aprofeitar a luz d’os faros. A choliba me se miraba fito-fito con güellos de choliba, grans y foscos. pensé en lebar-la ta un zentro de remontadura d’abes que bi ha en l’alfranca, porque yera esclatero que l’animal no yera bien de tot. La replegué y la posé en o posiento d’o copiloto, redolié l’auto y me posé en o de yo. Salié atra begada ta debán, endrezera zaragoza, madalena, cortesías, o mío leito. Lebaba zinco menutos adugando cuan a choliba fablo. Fablo con boz grau, panda, cuasi de biello, con azento lezerino “Paece quaun s’ha quedau buena noche”. Remero mirar-me-la y trobar-me os suyos güellos en ringlera con os míos. Dimpués d’ixo, no remero güaire más, son de ferralla, un trucazo en o tozuelo, silenzio. Me boi á atribir. Me soi atribindo. Lo foi, amenisto saber-ne:
- Bi eba una choliba en l’auto?. Sabez?.- Me se miran toz fito-fito, güellos de choliba, encara no eba ubierto a boca, me preguntaban y no respondeba, dica agora. Me xorronté. Me metié á plorar. Ana tamién ploró. Pensaba que yera barrenau, que no tornaría á estar yo. Yo lo teneba esclatero.

Next Page »

Powered by WordPress