dimpués de tot
dimpués
de
tot
més
tot
café con lei
e golleras
(as putas golleras atra begada…)
dimpués
de
tot
més
tot
café con lei
e golleras
(as putas golleras atra begada…)
Un ye solo. Un merca un lamín ta bengar-se d’a soledá. Un ye solo y leye, ta escar a compaña d’atro que tamién ye solo y por ixo escribe. Un ye solo con a suya pelello de solo, un pelello de granullo. Una tien nobio, maríu, u amán, porque diz que a soledá á dos ye mas endurable, pero a soledá ye perén a mesma, con u sin de lamín. Un tien fillos porque son ellos os que un creye que ferán xublidar cuan solos semos, pero un diya son crexitos y un reafirma que ye o culpable d’a soledá d’os fillos. O libramiento ye l’auto de soledá mas gran d’a bida, porque bi ha un ser que t’albandona, que dixa d’estar tu. Un ser que se sintió muito solenco aintro de tu. Y mos caye denzima tot o peso d’a muerte, tot o peso d’a bida. Ixa zerina tan solenca! Un ye solo y se mira o telefono. Ascuitas mosica con plazer sadomasoquista d’estar encara mas solo. Un ye terriblamén solo y se mira á trabies d’a finestra, perén bi abrá una finestra ta cada solo, y un smog de soledá se fica por a chaminera. Un ye solo debán d’o correyo, debán d’as cartas d’o que chemeca que no endura mas y por ixo se suizida, pero tamién dezide bibir, porque qui sabe si fendo como que no parasenos cuenta dixamos d’estar tan solos. Y porque á lo menos conoxemos a soledá d’iste mundo, ya ye bella cosa. Un ye solo y s’encapina, y en a zorrera de l’unico que plegas a remerar-te ye de que yes solo de raso con a botella bueda. Y en o zine un ye calladamén solo, debán d’a soledá d’os actors, d’o direutor, d’o guionista, un ye solo debán d’un zarpau de soledaz y ni sisquiá se puede fumar. Un ye solo y fuma, os fumarros son marabiellosos compañers de biache. Os fumarros tan solencos en os zeniseros. Disaparixindo. Disaparixindo-te. Un ye solo y pilla un mixín, te lo miras á os güellos y sientes arizóns porque o mixín ye tan solo en a suya espezie. Un ye solo y para fiestas, an irán os tristos á trobar parella, y cuasi perén son os tristos os que marchan sin ella, solos con ellos mesmos. Y os alegres en troban ascape, pero se’n ban encara mas solos: sumando la de l’otri. Un ye solo y remata bailando con a suya güembra, de puntetas, ta no amolar á o bezín que será fendo l’aimor con o suyo doble. Un ye solo y creya una istoria, reyal u falsa. Un ye solo y n’escribe ta que a resta tamién sientan que son solos, y un no siga mas o solo d’o mundo. Y porque qui sabe si remataremos por comprebar que a conzenzia de soledá ta mas toca á menos, encara que siga atra mentira comprebada. Y porque no ye tan fura como la pintan.
Zoé Valdés - Sangre Azul (París - L’Abana 1991)
Ta la añada 77 d’o pasau sieglo esclato lo punk como un petardo enn una güeña encara calién y tot se pleno de crenchas. Bente añadas dimpués tornaban as crenchas y l’eszeutizismo d’o punk.
En os sisanta o pop s’estendilló por o mundo y tornó ta os güitanta con a puenda d’oro d’o pop español y totas as bariáns d’o teuno-pop.
Ta o güitanta robert marley y as suyas rastas prenión o mundo y empezipiemos á conoxer a ulor d’o porro. Bente añadas dimpués l’alternatibo leba rastas y os porros son o camín d’eslampe ta muitos.
Allora parix que os mobimientos mosicals bandian, ban y tornan cada bente añadas. Agora, cuan parixeba que os chebis yeran amortaus, se tornan á bier zerras y chupas de cuero.
A mía pregunta ye: Cuán estió o boom d’o folk? Cuán femos as bente añadas? Cuán tornará á meter-se de moda?
Ya ye prou d’estar bichos raros d’a mosica.
Zilebran cuasi doszientas añadas dimpués, que yo no zilebro pas cosa fa tiempos, o cau d’año d’os gloriosos sitios de zaragoza, cuan os zaragozáns, chen chusmesa á rais absolutos, menaus por moséns fundamentalistas como merino, forachitón á l’imbasor franzés que beniba á inyeutar democrazia. EEUU y EU (que be estar cuasi o mesmo, pero en liga no profesional, por as siglas) enguán imbaden paises como Afganistán y Irak ta inyeutar democrazia y liberar á o pueblo de dit.tadors (encara que astí Franco s’amortó en o leito dimpués de cuaranta añadas sin que dengún no dizise perreque) y á o pueblo que s’esfiende d’imbasors (como ixos zaragozáns d’o 1808) le dizen terrorista. Dica astí tot yera esclatero. Agora atros zaragozáns, que ganan á luita por o camín eleutoral (palafox no sabeba ni lo que sin.nificaba eleutoral), os palestíns de Hamas, como ye cutiano en ista puenda d’a nueba roma de Bush, son tacaus por os imbasors de paises (Hamas nunca no imbadió garra pais, creigo, más que más preban de forachitar á un Napoleón d’a suya Zaragoza, con naso de chodigo, que nusatros mesmos forachitemos d’o nuestro pais porque no los endurabamos fa zincozientas añadas) de terroristas (ixe clasico d’o XXI) y se les demandan á fin d’as armas, pero no’ lo demanda Ghandi, ni Luther KIng, ni Green Peace, lo demandan os imbasors de Irak, Afganistan, Archentina, Chile, Cuba, Nicaragua, Mozambique, Marruecos, Archelia, Ghana, Filipinas…
y dengún tos escandalizaz?
an ye o criterio independién?
Á begadas,
tantas begadas que cuasi fan un perén,
soi conszién de que a mía endrezera no ye la correuta,
pero como no’n sé cuala ye a endrezera correuta,
ni cual ye o camín ta prener-la,
ni cuals son os criterios ta trobar-la,
ni cualas as prioridaz ta trigar-la,
ni cuala l’ambiesta ta mirar-me y beyer-la,
contino entadebán por a clamor,
que millor será ixo
que remanir aturau
sin de fer pon.
Estoi
que ye a millor traza,
si no’n ye l’unica,
de que m’agane estar bibo.
O diya que tornemos á estar chen, que por grazia y obra de l’aragonés puede estar maitín, u ayer, fa tres añadas, u d’astí a zinco, puyé á la tuca d’o Comachibosa, bi seré fendo un tallau en o Gallizo, agora que bi ha maquineta de fer cafés, fablé á la fin con tú dimpués d’añadas, me desincusaré á yo mesmo por tot o que he feito de malas trazas, no tornaré á estar tan feble de corazón y manullaré os míos bodiellos sin trestuques, dixé as clases porque me tornaba barrenau tanto biache t’alto y t’abaxo, no nos caldrá asperar á l’autobús chelaus con as mans en as pochas, m’enaimoré de puestos que no yeran o de yo, como sarajevo y ljubliana, m’aganará fer bellacosa antiparti de bier filmes y leyer, benibanos en l’auto con os beires abaxo y no fablabanos porque no yera de dar con ixa ambiesta que tenebanos debán, m’amortaré en un leito como un misto en o zeniser, torné á creyer en as fadas y os follez, no querremos espeutatibas porque no sirben ta pon, nos miraremos por a finestra sin reloch, zarré á mía casa y marché á bier que bi eba por a carrera, nos xublidamos de que esistibaz, tantas morrallas diferén que no i cullen en a bocha de basuera…
O diya que tornemos á estar chen no paremos cuenta, u tasamén paremos cuenta, y si encara no ye plegau ya biyez que no tiengo guaire asperanza en que bellacosa cambee. No tiengo guaire asperanza en busatros. No tiengo guaire asperanza en yo.
Cuan á nina chicota s’acotoló l’entrepán puyó esbolastriando á la branca más altera de l’árbol y se posó á bier chugar á la resta de ninos en os esbarizaculos y bandiadors.
As lais son feitas ta crebar-las, sigan umanas u naturals. A nina chicota lo aprendió ascape. Tendrá una bida más goyosa, lo tiengo esclatero. Ella tamién, qué rialleta. Fa goyo mirar-se-la dende ista branca.
Boi á cambear d’árbol, que estoi que bi ha millor ambiesta dende ixe de debán.
Mercaría mundo chicot con posibilidaz, u lo entrecambearía por mundo gran pero que amenista asabelas reformas.
Gritar por a finestra (millor de nueis, que fa más á tana á os bezíns, á bier si belún se rebella y dentre barios podemos fer bella cosa).
Como un ansia chigán a chen s’arrozega ento o más fundo d’a pancha de l’alifán en a boca de metro d’a carrera Asalto. L’orache no alcompaña ta cosa, pero ta ir á treballar menos encara. Qué l’imos á fer; por goyo no treballa dengún, sino en cuenta de treballar siete oras feríanos nueu, u onze. Digo yo. No pas?
En fin, Serafín, lo que bi’n ha, u lo que nos pertoca; no’n sé, á yo no me dixón trigar. Ubro un libro y agafau á o reposamáns m’eslampo bolando por a finestra que no bi’n ha. Quinze menutos como quinze muxóns y “siguién ature Gara Delizias”, á dar-le á o tema; á escontar as oras que’n quedan dica ixa cuasi libertá d’as cuatro d’a tardi…
Ya’n fa diyas que no escribo pon, y tampo no ye porque no me calga. Escribir escosca l’esmo, ye una mica como gomecar as tristuras, as deleras, os fastios y de tot ixo en tiengo prou. No ye que aiga trobada la paz d’esprito, que ya me cuacarba, ye que soi buedo, como lo calaxo de l’almario d’una antiga parella, como lo zelebro d’un cantal, como lo corazón d’un tocho de pin. A mía bida ye tan desucada como l’ambiesta d’un patio interior dende a finestra, como a rotina d’ir y tornar á o puesto de treballo. Alabez boi á dixar de plenar isto de parabras buedas y boi á marchar á fer una gambada á bier si m’i trobo. Encara que ya sabemos lo difizil que ye trobar á una presona cuan quiers trobar-la en una ziudá tan gran como iste fosal que ye Zeroagoza. Si no que le’n pregunten á Angel Guinda…
Powered by WordPress