O diya que tornemos á estar chen
O diya que tornemos á estar chen, que por grazia y obra de l’aragonés puede estar maitín, u ayer, fa tres añadas, u d’astí a zinco, puyé á la tuca d’o Comachibosa, bi seré fendo un tallau en o Gallizo, agora que bi ha maquineta de fer cafés, fablé á la fin con tú dimpués d’añadas, me desincusaré á yo mesmo por tot o que he feito de malas trazas, no tornaré á estar tan feble de corazón y manullaré os míos bodiellos sin trestuques, dixé as clases porque me tornaba barrenau tanto biache t’alto y t’abaxo, no nos caldrá asperar á l’autobús chelaus con as mans en as pochas, m’enaimoré de puestos que no yeran o de yo, como sarajevo y ljubliana, m’aganará fer bellacosa antiparti de bier filmes y leyer, benibanos en l’auto con os beires abaxo y no fablabanos porque no yera de dar con ixa ambiesta que tenebanos debán, m’amortaré en un leito como un misto en o zeniser, torné á creyer en as fadas y os follez, no querremos espeutatibas porque no sirben ta pon, nos miraremos por a finestra sin reloch, zarré á mía casa y marché á bier que bi eba por a carrera, nos xublidamos de que esistibaz, tantas morrallas diferén que no i cullen en a bocha de basuera…
O diya que tornemos á estar chen no paremos cuenta, u tasamén paremos cuenta, y si encara no ye plegau ya biyez que no tiengo guaire asperanza en que bellacosa cambee. No tiengo guaire asperanza en busatros. No tiengo guaire asperanza en yo.