Reflesión cutiana
Como un ansia chigán a chen s’arrozega ento o más fundo d’a pancha de l’alifán en a boca de metro d’a carrera Asalto. L’orache no alcompaña ta cosa, pero ta ir á treballar menos encara. Qué l’imos á fer; por goyo no treballa dengún, sino en cuenta de treballar siete oras feríanos nueu, u onze. Digo yo. No pas?
En fin, Serafín, lo que bi’n ha, u lo que nos pertoca; no’n sé, á yo no me dixón trigar. Ubro un libro y agafau á o reposamáns m’eslampo bolando por a finestra que no bi’n ha. Quinze menutos como quinze muxóns y “siguién ature Gara Delizias”, á dar-le á o tema; á escontar as oras que’n quedan dica ixa cuasi libertá d’as cuatro d’a tardi…
Estigo como mai m’eba trobau,
tan ben que, entre barucas de bersez,
m’atribo a fer un soneto, sí, chiquez,
con música d’Ochoa aquí al costau:
“Els que guerra asobent m’han procurau
y ya me ban creyer feito trozez
con yo s’han trafucau, prou que el beyez;
estigo como mai, ixo ha pasau.”
Ascuito ixas palabras y m’animo,
y pienso que, anque baigan criticant,
no el faigo pas tan mal cuan bersos rimo,
ben que l’aragonés ribagorzán
s’escapa contra més me ie-aproximo.
Y prou, que este soneto está acabant.
Estrambote:
Els cucos charrarán;
sí, Diago, no mos sallgas fuyidero,
que Elíades te’l dize ben pllatero.
http://rimat.blogspot.com/2005/07/estigo-como-mai.html
Comentario por Guineu — 7/28/2005 @ 11:27 pm