Esclatar minchando
Juan Carlos Sanromán Blesa dentró en o ristorán italián de sulero, parez, mesas y posiellos de fusta disposau á esclatar minchando. Demando a carta entera: totas as ensaladas, una pizza de cada traza y una serbilla de pasta diferén ta cada suco. Le quitón a primer botella de Lambrusco y as tres primers ensaladas y las acotoló en un parpaguiar. “Isto ba á estar de collón, pero de collón!”, se pensaba o pobrichón. Lo que Juan Carlos no sabeba yera que, antis de prener a dezisión de esclatar minchando, dios eba dezidito que l’infarto zelebral plegaría antis de que l’esen meso debán as primers serbillas de pasta.
a) O destín ye escrito pero dengún no sabe an.
b) L’azar ye o menador d’a nuestra bida. Prou flesible, pero á la fin prene as dezisións.
Bien bueno!! Te dixo que tiengo as tripas en o suelo…á beyer si no se me ba por o bedau!!
Comentario por óscar — 4/27/2005 @ 4:21 pm
a reflesion a estata prou buena ,y q berdá ye ixa q o destino ye marcau.
a bibir a bida q no se sape cuan…..
Comentario por nuei — 6/4/2005 @ 8:56 pm