A caxeta
A caxeta ye de fusta, pulida y enzerada, con una seisfuellas foradada á noballa. En ella alzo manullos de pelo, remeranza d’os míos trunfos en l’aimor: royo de Alejandra, en clase de seteno; negro, de Susana, de l’insti; soro, se Silbia, un estíu en Pandicosa; blanco d’a cocha d’os míos tíos, Boira y pardo de Lena, a mai d’a mía filla.