Primaberazo
Zarro os güellos y te puedo debuxar sin de dandalos.
Baxo á o parque y a ulor d’os arbols me remera á la tuya.
De luen trafuco mullers, ninas y zagalas con tú.
Soi cuasi de contino con tú, y cuan no soi con tú te soi escribindo.
Faiga lo que faiga, mesmo ir á mercar o pan, lo foi posau en a mía boira blanca.
O que más m’agana agora, antis y dimpués ye esnabesar á tuya espalda con as puntas d’os didos y d’a luenga.
Soi goyoso, no m’alticaman ni as cosas que caleba que m’alticamasen.
Ba á estar que no me remero de como ye isto y por ixo no lo repleco,
me soi enaimorando de tú…
Tú te creyes….
á istas altarias.