Zarro os güellos y te puedo debuxar sin de dandalos.
Baxo á o parque y a ulor d’os arbols me remera á la tuya.
De luen trafuco mullers, ninas y zagalas con tú.
Soi cuasi de contino con tú, y cuan no soi con tú te soi escribindo.
Faiga lo que faiga, mesmo ir á mercar o pan, lo foi posau en a mía boira blanca.
O que más m’agana agora, antis y dimpués ye esnabesar á tuya espalda con as puntas d’os didos y d’a luenga.
Soi goyoso, no m’alticaman ni as cosas que caleba que m’alticamasen.
Ba á estar que no me remero de como ye isto y por ixo no lo repleco,
me soi enaimorando de tú…
Tú te creyes….
á istas altarias.
O mío mayestro de yoga diz que caminar ta meter en orden o tozuelo y prener dezisións ye bella cosa importán, muito más importán d’o que podamos creyer. Piaget feba una gambadeta toz os maitíns antis de cosa ta bier que eba feito lo diya d’antis y que quereba fer ixe diya. Juan Matus siñala tamién que a millor traza d’enantar cuan te beyes aturau ye caminar y fablar de bez.
Bella ideya de puesto ta caminar aprofitando istos diyas que, ta goyo de toz os cremaus, torna á morir-se cristo por infinita begada? Sí se tos alcurre, proposaz….
Grazias pubico inesistén…
Quedabanos ta crebar platos, beires, pichellas, baxiella en cheneral. Bi ha chen que se droga ta matar l’estrés, chuga á o tenis, escala, malfurria en as maquinas, abatana á la suya parella, puya y baxa mons, gomeca, chila, ba á o terapeuta. Nusatros crebabanos platos. Nunca no mancaban, tenebanos cambras plenas, corredors, escaleras. Dica que nos embargón o zentro por un problema de manca de bosaduras. Dende allora me drogo, chugo á pilota, foi puenting, malfurrio en o bingo, maltrato á o mío mesache, boi á o terapeuta y, de raso, encara que bella begada me relaxe en casa con bel beire u bel poziello, soi menos goyoso.
As tuyas carizias me fan fertil, as tuyas parabras me cherminan. O mío esmo, os míos bodiellos y o mio corazón son mai. Os tuyos didos y a tuya boca matrona.