Si yera una nina tan bonica…
Cuan Zilia saliba se debantaba de maitíns ta marchar á treballar encara yera de nueis, y cuan saliba d’o treballo ta tornar ta casa ya yera de nueis. I plegaba tan escruixinada que teneba que fer un poder ta quitar ganas y parar-se bella cosa ta zenar antis de quedar-se adormida en o sofá debán d’a tele. Feba muito que no se chetaba con dengún porque l’aganaban m’as as moriscas que o secso, y ,tristamén, ixo os mastos no gosan replecar-lo de tot. Tamién feba muito que no saliba de borina porque l’aburriba prou y á o diya siguién no yera presona. No leyeba porque nunca l’eba feito guaire goyo. As amigas yeran enmaridadas totas y os amigos con a depresión d’os trenta. O pai yera un biello inendurable con trazas d’amo…
Por ixo dengún no’n repleco cuan disaparixió sin dizir ni zarrapita: Si yera una nina tan bonica, tot enfolgue y rialletas…
Yo estoi que sí la repleco. Por ixo güei no boi á ir á treballar y soi astí, en o rete, mirando-me buelos luen. Importa igual an, pero que siga lúen.
Si vuelas, vuelve pronto, que no me apetece echarte de menos.
Me alegro de verte de nuevo en la red.
Comentario por choan — 2/24/2005 @ 6:38 pm