Si os cucos fablasen…

2/23/2005

Si yera una nina tan bonica…

Alzau como: Pozal de basuera, parabrolas baladres — Diago @ 7:11 pm

Cuan Zilia saliba se debantaba de maitíns ta marchar á treballar encara yera de nueis, y cuan saliba d’o treballo ta tornar ta casa ya yera de nueis. I plegaba tan escruixinada que teneba que fer un poder ta quitar ganas y parar-se bella cosa ta zenar antis de quedar-se adormida en o sofá debán d’a tele. Feba muito que no se chetaba con dengún porque l’aganaban m’as as moriscas que o secso, y ,tristamén, ixo os mastos no gosan replecar-lo de tot. Tamién feba muito que no saliba de borina porque l’aburriba prou y á o diya siguién no yera presona. No leyeba porque nunca l’eba feito guaire goyo. As amigas yeran enmaridadas totas y os amigos con a depresión d’os trenta. O pai yera un biello inendurable con trazas d’amo…

Por ixo dengún no’n repleco cuan disaparixió sin dizir ni zarrapita: Si yera una nina tan bonica, tot enfolgue y rialletas…
Yo estoi que sí la repleco. Por ixo güei no boi á ir á treballar y soi astí, en o rete, mirando-me buelos luen. Importa igual an, pero que siga lúen.

Powered by WordPress