Progresións
Cuan a granota plegó ta casa suya yera escruxinada por o diya de treballo.
Puyó amoniquet os trangos d’a escalera y sospiró antis d’escar as claus en a pocha.
Asinas no podeba continar y lo sabeba. Se yera dixando a pelleta y total ta cosa, en cualsiquier inte se podeba trobar en a ringlera de l’ature, con a güeña d’achuste que l’eban feito fa tres añadas, esbiellau tres begadas y sin perspeutiba d’amillorar ni un siñal. Antimás, en o nenufar an le pertocaban ista semana y a benién no trobaba la postura y le yera prenzipiando á fer mal a espalda, sabeba que ta o biernes iba á estar un infierno.
L’unico que l’aconortaba una mica yera fer-se, de cabo cuan, un gotet de ron antis de marchar ta o leito. O problema yera que cada begada yera menos de cabo cuan y más cada nuei. Encara no eba parau cuenta, pero fa tres meses que yera un costumbre, en cuenta d’un luxo.
O diya siguién estió lo primer que desayunó ron y plegó una mica capina á o treballo.
Tres semanas dimpués yera en l’ature.
Por astí pasa bella begada trucando á os timbres ta bier si le dan bella perra. Á yo m’alticama. Como ye berda y chicota bel diya la ban á pisar.