En l’inson.nio
L’ombre se chita lugo. No puede conziliar o suenio. Da bueltas, como ye de dar , en o leito. S’enreliga dentre os linzuelos. Peta un fumarret. Leye una mica. Torna á amortar a luz. Pero no puede adormir pas. Á las tres d’a nuei se quilla. Rebella á l’amigo que ye amán y le rezenta que no puede adormir pas. Le demanda consello. L’amigo l’aconsella que faiga una gambada ta cansar-se un poco. Que de camín se prena una tella y que amorte a luz. Fa tot isto pero no aconsigue adormir-se. Torna á quillar-se. Ista begada ba ta o medico. Como gosa pasar, o medico fabla muito pero l’ombre no s’aduerme pas. Á las seis d’a maitinada carga un regolber y se debanta á tapa d’os sesos. L’ombre ye muerto pero no ha puesto adormir-se.
L’inson.nio ye una cosa muito persistén.
Virgilio Piñera (cuba 1.956)
Fantástico. A partir de hoy, me declaro influenciado por el tal Piñeira (aunque hasta ahora no había leído nada suyo).
Ba, ¿de qué libro estás sacando estas historias? Lo quiero ya.
Comentario por choan — 7/16/2004 @ 1:06 pm
tengo un libro con todos los cuentos editau por alfaguara, igual que los clásicos de Cortazar. Ya te lo paso.
Comentario por diago — 7/16/2004 @ 1:15 pm
No cal, ho vaig comprar divendres.
D’altra banda: “En el insomnio” es pot llegir en castellà a http://www.cubaliteraria.com/autor/virgilio_pinnera/antologias.htm#narrativa
Comentario por choan — 7/19/2004 @ 1:34 pm