A fuesa de Peter Pan
Soi estau biendo chugar á os ninos en Portugal y m’ha trucau lo ficazio que, si les cambeases a fabla, poderban estar ninos de Chaca, de Zaragoza u d’Utebo (son as mías tres referenzias más esclateras), porque chugan á o mesmo, se mueben igual y beyen o mundo dende, alto u baxo, á mesma ambiesta que os de cualsiquier puesto.
Bi abió un diya en que yo tamién estié nino, y tú tamién. A pregunta ye: Cuán dixemos d’estar-ne?, y atra más importán, talmén, estase ¿Por qué?. Pienso muito en ixo y no trobo rispuestas.
En primeras me prexinaba, que aberba plegau un inte en que (encara que no remeremos) ebanos preso a dezisión de rematar con o nino que toz lebamos aintro. Lo ebanos amontau en un auto, lo ebanos lebau á un prau, difuera d’o puesto an bibimos y, siguindo o modelo franquista (modelo 376, pax. 488: Lai de fuyitas), l’ebanos achenullau y l’ebanos fotíu un tiro en a foyeta. Á la fuesa Peter Pan. Pero ixo no puede aber estau asinas, porque no bi ha un inte de cambeo, o cambeo no ye á l’inte y de raso.
Talmén siga más loxico pensar en os lapos que te ba dando a bida, con a ipoteca, os primers treballos de mierda, a sensazión d’atro diya furtau cuan plegas á casa á las diez, a manca d’a presona que quieres por dezisión d’una d’as partis, o seguro de l’auto, l’estrés y o sinsentíu bital. Ixa prozesión de lapos que le ban plebendo á o nino que toz lebamos aintro, dica que s’amorta, más como a flama en o misto, que como nos amortamos as presonas reyalmén.
O caso ye que soi escando á o nino que toz lebamos aintro y tiengo a zerteza de que no lo i trobo porque ya no bi ye. Á tú, te’n queda nino?
….Me creigo q si ,q a mia nina encara bibe.Estará a que me fa as coletas en o pelo ,a q me obliga a mercar as chambretas de as SuperNenas y a q chuga con os ninos chicorrons en o sulero,baxo a güellada d’os adultos…que talmén no replecan ,pero ixo rai ,pq yo encara la siento e ixo ma fa goyo pq anque bel diya talmén s’en baiga ,yo aspero que perén siga con yo porque ye ra que me fa beyer que ra bida ye marabillosa , que ros poblemas pasan, que ras tardes de primabera , as nueis d’ estiu y a riseta d’ os ninos perén permanixerán en o mío corazón . y ixo ye lo que quiero sentir perén ,porque si plega o diya en q me conbierta en crexada ras tardes de primabera estaran grisas, os poblemas no me albandonaran y as nueis d’ estiu acotolarán as suyas oras fren a ro telebisor……….
Comentario por aran — 4/3/2005 @ 1:46 pm