Si os cucos fablasen…

7/31/2004

Fornigas

Alzau como: Pozal de basuera, gomecallos cuasi poeticos — Diago @ 2:54 am

Somos como fornigas
y yo, como forniga,
nomás le demando á maitín
que siga dulze,
que siga lo que siga,
pero que siga dulze:
Sin notizias,
ni obligazións,
ni amagos baladres.
Talmén sí con cochos, ninos y mixíns,
pero nomás ixo,
talmén,
pero más que más dulze…

Ixo me pensaba yo peteneando por a zera,
siguindo a ringlera,
sin de miolas de pan,
porque ixo ya no se leba.

7/30/2004

A fuesa de Peter Pan

Alzau como: Pozal de basuera, parabrolas baladres — Diago @ 1:20 pm

Soi estau biendo chugar á os ninos en Portugal y m’ha trucau lo ficazio que, si les cambeases a fabla, poderban estar ninos de Chaca, de Zaragoza u d’Utebo (son as mías tres referenzias más esclateras), porque chugan á o mesmo, se mueben igual y beyen o mundo dende, alto u baxo, á mesma ambiesta que os de cualsiquier puesto.

Bi abió un diya en que yo tamién estié nino, y tú tamién. A pregunta ye: Cuán dixemos d’estar-ne?, y atra más importán, talmén, estase ¿Por qué?. Pienso muito en ixo y no trobo rispuestas.

En primeras me prexinaba, que aberba plegau un inte en que (encara que no remeremos) ebanos preso a dezisión de rematar con o nino que toz lebamos aintro. Lo ebanos amontau en un auto, lo ebanos lebau á un prau, difuera d’o puesto an bibimos y, siguindo o modelo franquista (modelo 376, pax. 488: Lai de fuyitas), l’ebanos achenullau y l’ebanos fotíu un tiro en a foyeta. Á la fuesa Peter Pan. Pero ixo no puede aber estau asinas, porque no bi ha un inte de cambeo, o cambeo no ye á l’inte y de raso.

Talmén siga más loxico pensar en os lapos que te ba dando a bida, con a ipoteca, os primers treballos de mierda, a sensazión d’atro diya furtau cuan plegas á casa á las diez, a manca d’a presona que quieres por dezisión d’una d’as partis, o seguro de l’auto, l’estrés y o sinsentíu bital. Ixa prozesión de lapos que le ban plebendo á o nino que toz lebamos aintro, dica que s’amorta, más como a flama en o misto, que como nos amortamos as presonas reyalmén.

O caso ye que soi escando á o nino que toz lebamos aintro y tiengo a zerteza de que no lo i trobo porque ya no bi ye. Á tú, te’n queda nino?

7/19/2004

Qué emos feito?

Alzau como: Pozal de basuera, gomecallos cuasi poeticos — Diago @ 10:25 am

No’n sé que emos feito con os esparbels,
pero ya no cazan pas,
replegan os repuis d’a nuestra basuera.

No’n sé que emos feito con a tasca,
pero cada begada crexe menos,
o que yera berde se plena d’amariellos y pardos.

No’n sé que emos feito con os tomates,
pero ya no fan lagor ni gana
y ni son royos ni saben á pon.

No’n sé que emos feito con l’orache,
pero os ibiernos y as primaberas son o mesmo,
no plebe pas y cuan plebe ye sin d’esmo.

No’n sé que emos feito con nusatros,
pero cada begada somos más tristos, tresbatíus y buedos,
y nos importa más igual qué ye de l’esparbel, a tasca, os tomates y l’orache.

7/16/2004

Os suenios suenios son

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 3:11 pm

L’ombre sin pasau y a muller sin futuro se conoxión en un suenio.

Dende que se trobón sintión a purneta quemica que fa que t’agafes d’a man y fables oras y oras y á tú te parixcan menutos. Se rezentón as bidas, os sisquiás y os talmén, os deseyos y as barucas, plorón chuntos y s’esmelicón chuntos, dica que o rebel d’un y o maríu de l’atra crebón o beire que desepará lo que o nuestro tozuelo mena, de nueis, y lo que mena o costumbre, de maitíns.

De diyas s’escón por a carrera, as botigas, as tabiernas, os parques y os zines, como ye de dar, pero de d’os ziudaz diferéns y, como ye de dar, no se trobón.

Se tornón á trobar en un suenio, y s’acarrazón firme y tornón á plorar, y á esmelicar-se, y á rezentar-se as bidas dende an lo dixón á begada pasada. Quedón en trobar-se-ie, en ixe banco d’o parque an agora i yeran.

Y tornón o rebel y o maríu con o suyo pochón de Buen diya, bida mía, y o café baladre con madalenas baladres, requilorio d’a bida baladre que mena o costumbre.

Escón o parque bico por bico ta trobar o banco an eban quedau, pero como yeran en ziudaz diferéns, como lo diya d’antis, no se i trobón. L’ombre se percutió remerando-se y esfrutando lo suenio d’ayer. A muller se percutió pensando que talmén maitín bi ese más suerte.

Asinas continón una añada, soniando-se de nueis y escando-se de diyas. Dica que, por afers de treballo, a muller tenió que biachar á Lisboa, y l’ombre, como teneba un colega treballando allá, marchó de bacanzas á Lisboa.

Un maitín se trobón en a Praça dos Restauradores, se catón fito-fito, s’amanón y se cullón d’as mans, pero no sabión que dizir-se. Silenzio, preto como boira baxa.

Se deseparón y marchón con a sensazión de aber crebau un regle muito alazetal, pero sin tener esclatero cual yera ixe regle.

No se tornón á bier, ni en os suenios, ni en o costumbre. Tampo no se recloxidón.

PD: O lunes me’n boi á Lisboa.

7/15/2004

No fer cosa

Alzau como: Pozal de basuera — Diago @ 10:34 pm

No m’agana fer cosa. Continar astí, esbolustrau en o sofá, biyendo como lo sol esnabesa la finestra d’a cambra d’estar. Si t’agana mete mosica, pilla-te una biera d’a nebera, mete a tele, fe-te un porro, encorre á las mixinas, tiene iste papel y fe-te un chapero, mete augua á bullir ta fer un té…

pero dixa-me estar, no sigas calibo.

No soi mal, ni me pasa pon, nomás pasa que no m’agana fer cosa y tú no me dixas.

7/14/2004

En l’inson.nio

Alzau como: Pozal de basuera, d'atros mundos — Diago @ 1:06 pm

L’ombre se chita lugo. No puede conziliar o suenio. Da bueltas, como ye de dar , en o leito. S’enreliga dentre os linzuelos. Peta un fumarret. Leye una mica. Torna á amortar a luz. Pero no puede adormir pas. Á las tres d’a nuei se quilla. Rebella á l’amigo que ye amán y le rezenta que no puede adormir pas. Le demanda consello. L’amigo l’aconsella que faiga una gambada ta cansar-se un poco. Que de camín se prena una tella y que amorte a luz. Fa tot isto pero no aconsigue adormir-se. Torna á quillar-se. Ista begada ba ta o medico. Como gosa pasar, o medico fabla muito pero l’ombre no s’aduerme pas. Á las seis d’a maitinada carga un regolber y se debanta á tapa d’os sesos. L’ombre ye muerto pero no ha puesto adormir-se.
L’inson.nio ye una cosa muito persistén.

Virgilio Piñera (cuba 1.956)

7/13/2004

Zapping

Alzau como: Pozal de basuera, gomecallos cuasi poeticos — Diago @ 11:54 pm

Á ormino
pienso que a mía bida ye una güeña,
pero como ye á ormino
ixa ideya ya no m’alticama.

Pero á begadas
pienso que a bida ye una güeña
(cómo tirando una parabra cambea una frase tanto, co…)
y, como no me fan goyo dandalos tan alazetals,
cambeo de canal.

Ideyas

Alzau como: Pozal de basuera, gomecallos cuasi poeticos — Diago @ 11:49 pm

O mundo en o que bibimos
ye alazetau en ideyas:

dios ye una ideya,
aragón atra;
a seguridá entrenazional ye una ideya,
o ran de bida atra;
o cabo de semana ye una ideya,
a parella estable atra;
a chornada de treballo ye una ideya,
os diners en o banco atra…

O problema ye que o mundo en o que bibimos
ye masiau gran
y difízil
ta alazetar-lo en bella cosa tan poco solida y estable como ye un rimallo d’ideyas.

Progresións

Alzau como: Pozal de basuera, calaxo de zarrios — Diago @ 1:03 am

Cuan a granota plegó ta casa suya yera escruxinada por o diya de treballo.

Puyó amoniquet os trangos d’a escalera y sospiró antis d’escar as claus en a pocha.

Asinas no podeba continar y lo sabeba. Se yera dixando a pelleta y total ta cosa, en cualsiquier inte se podeba trobar en a ringlera de l’ature, con a güeña d’achuste que l’eban feito fa tres añadas, esbiellau tres begadas y sin perspeutiba d’amillorar ni un siñal. Antimás, en o nenufar an le pertocaban ista semana y a benién no trobaba la postura y le yera prenzipiando á fer mal a espalda, sabeba que ta o biernes iba á estar un infierno.

L’unico que l’aconortaba una mica yera fer-se, de cabo cuan, un gotet de ron antis de marchar ta o leito. O problema yera que cada begada yera menos de cabo cuan y más cada nuei. Encara no eba parau cuenta, pero fa tres meses que yera un costumbre, en cuenta d’un luxo.

O diya siguién estió lo primer que desayunó ron y plegó una mica capina á o treballo.

Tres semanas dimpués yera en l’ature.

Por astí pasa bella begada trucando á os timbres ta bier si le dan bella perra. Á yo m’alticama. Como ye berda y chicota bel diya la ban á pisar.

7/12/2004

Masificazión no pas

Alzau como: Pozal de basuera, gomecallos cuasi poeticos — Diago @ 6:24 pm

O metro y o bus son mataderos,
os poliesportíus torres de piríns,
as tabiernas zolles,
os ambulatorios fosals;
as masificazións son muerte
ta las ideyas,
ta l’esprito,
ta l’esmo,
ta o prexín,
ta la conzenzia cretica,
ta la libertá.

L’ombre masificau se torna güella, pirín, latón, cucos.

Next Page »

Powered by WordPress