L’ombre sin pasau y a muller sin futuro se conoxión en un suenio.
Dende que se trobón sintión a purneta quemica que fa que t’agafes d’a man y fables oras y oras y á tú te parixcan menutos. Se rezentón as bidas, os sisquiás y os talmén, os deseyos y as barucas, plorón chuntos y s’esmelicón chuntos, dica que o rebel d’un y o maríu de l’atra crebón o beire que desepará lo que o nuestro tozuelo mena, de nueis, y lo que mena o costumbre, de maitíns.
De diyas s’escón por a carrera, as botigas, as tabiernas, os parques y os zines, como ye de dar, pero de d’os ziudaz diferéns y, como ye de dar, no se trobón.
Se tornón á trobar en un suenio, y s’acarrazón firme y tornón á plorar, y á esmelicar-se, y á rezentar-se as bidas dende an lo dixón á begada pasada. Quedón en trobar-se-ie, en ixe banco d’o parque an agora i yeran.
Y tornón o rebel y o maríu con o suyo pochón de Buen diya, bida mía, y o café baladre con madalenas baladres, requilorio d’a bida baladre que mena o costumbre.
Escón o parque bico por bico ta trobar o banco an eban quedau, pero como yeran en ziudaz diferéns, como lo diya d’antis, no se i trobón. L’ombre se percutió remerando-se y esfrutando lo suenio d’ayer. A muller se percutió pensando que talmén maitín bi ese más suerte.
Asinas continón una añada, soniando-se de nueis y escando-se de diyas. Dica que, por afers de treballo, a muller tenió que biachar á Lisboa, y l’ombre, como teneba un colega treballando allá, marchó de bacanzas á Lisboa.
Un maitín se trobón en a Praça dos Restauradores, se catón fito-fito, s’amanón y se cullón d’as mans, pero no sabión que dizir-se. Silenzio, preto como boira baxa.
Se deseparón y marchón con a sensazión de aber crebau un regle muito alazetal, pero sin tener esclatero cual yera ixe regle.
No se tornón á bier, ni en os suenios, ni en o costumbre. Tampo no se recloxidón.
PD: O lunes me’n boi á Lisboa.