Jolio, lebaba un camatón sin posar-me á escribir. Tenié un par de prebatinas, burros falsos, que rematorón en a basuera e me dixorón una sapia tan baladre en a boca que dica agora no he quiesto tornar á bier que surtiba. Pero güei surte. Allora, i boi.
Cada añada, dimpués de l’estíu e os Pilars, prenzipian en Zaragoza (e en muitos atros puestos, pero cada baca mincha e bei o suyo prau) os clasicos cursos d’aragonés. Cada añada chen nueba dentra á ista fabla chicota e esfargallada, estudea un par d’añadas, prenzipia á manullar-la, crexe como neo-fablán, replega o segundo ran e se troba con a reyalidá cruda, no bi ha un puesto an emplegar l’aragonés difueras d’os compañers d’o curso d’aragonés u d’os cursos d’antis. Nomás puedes continar amanexindo por l’asoziazión e pillar-te bel capazo con qui siga por a siede e poquet mas. No bi’n ha puestos an chuntar-te con atros á fer una autibidá en aragonés que no siga charrar de l’aragonés, a ambiesta, a lai, os puliticos, la soziedat, o consello, e u y,… En Aragón un millón zien mil presonas fablán castellán. Ixo no sin.nifica que les intreses ni brenca ni meya o ran de desembolique d’o castellán, a real academia, os archentinismos u o mapa lüenguistico d’o laismo en Burgos. Reyalmén istas cosas no le intresan a cuasi dengún.
Os aragonesofabláns amenistamos puestos an charrar d’o diya á diya en aragonés, chugar á os dardos en aragonés, o guiñote en aragonés, o pictionari en aragonés, una biblioteca de libros en aragonés din.na de tal nombre. Amenistamos a posibilidá de bibir en aragonés, á o marguín de ideyas puliticas, lingüisticas, desinenzias e prenombres. E ixo, compañers no lo mos lo ba á ufrir l’almenistrazión, ni os puliticos, ni as asoziazións. Ixo cal que lo faigamos nusatros. Cartels de “se fabla en aragonés” en botigas e tabiernas. Cadagún en o suyo cado dica que bi aiga un cado en cada carrera. Que s’ascuite en o bus, en o parque, en o furno e en a papereria.
China-chana, pero i plegaremos.